Daar is dat in Utrecht dag 2 – Sint Antonius Ziekenhuis

Instagram

antonius ziekenhuis gasthuis

Het St. Antonius Ziekenhuis bestaat inmiddels al meer dan 100 jaar. De geschiedenis begint in 1910. In dat jaar stichtte de toenmalige aartsbisschop van Utrecht het ‘St. Antonius Gasthuis’ aan de Jan van Scorelstraat (nu Antoniushof). Het Gasthuis telde 150 bedden en 46 medewerkers: 34 religieuzen, 6 leerling-verpleegsters en 6 dienstmeisjes. De directie werd gevormd door de internist Boekelman en de overste van de religieuzen. In 1926 werden twee nieuwe vleugels aangebouwd en elf jaar later werd het ‘Maria Paviljoen’ aangebouwd.
verpleegafdeling Antonius Gasthuis Utrecht

Direct na de WOII maakte het ziekenhuis kwalitatief en kwantitatief een snelle groei door, vooral op het gebied van long- en hartchirurgie. In 1959 werd voor de eerste keer een operatie verricht waarbij een hart-longmachine werd gebruikt. In 1980 werd de eerste dotterprocedure in Nederland in het St. Antonius Ziekenhuis uitgevoerd en in 1989 de eerste longtransplantatie.

St Antonius Ziekenhuis Utrecht

De afgelopen 100 jaar was het St. Antonius op vele momenten pionier het gebied van op hart-, vaat- en longziekten. Dit is vooral te danken aan de intensieve samenwerking tussen de verschillende specialismen. Ook nu nog vinden er baanbrekende innovaties plaats.

Door de snelle groei werd het ziekenhuis in Utrecht te klein. In 1967 ontstonden de eerste plannen voor de nieuwbouw van het ziekenhuis in Nieuwegein. In 1983 verhuisde het ziekenhuis daadwerkelijk naar deze locatie. Het St. Antonius Ziekenhuis Nieuwegein is nog steeds een algemeen ziekenhuis waar bijna alle specialismen aanwezig zijn. Bovendien is het St. Antonius het grootste niet-academische opleidingsziekenhuis van Nederland. Het ziekenhuis scoort jaarlijks zeer goed in landelijke onderzoeken naar de beste ziekenhuizen. Het ziekenhuis neemt de laatste jaren op diverse ranglijsten (Elsevier en Algemeen Dagblad) een topdriepositie in.

Oude Sint Antonius Utrecht Wiki  – website huidige St Antonius Nieuwegein

Advertenties

Daar is dat in Utrecht – Dag 1 – Wilhelminapark

Uitgelicht

Daar is dat in Utrecht Dag 1

© Carolien Geurtsen

Wilhelminapark – aanrijdend vanuit de Prins Hendriklaan

Toen ik er van de week heen fietste, ter voorbereiding op de Instawalk030 op 24 november, kwamen er ineens allemaal flarden van herinneringen terug. Ik ben nog aan het speuren en heb net mijn vader gebeld. Ik ging vaak met hem mee naar het voetballen, pré FC Utrecht, en dan gingen we daarna nog wat drinken.
Ik kreeg dan altijd een Milk Shake, en het zaakje zat volgens mij op die laatste 20 meter Prins Hendriklaan vóór dit bruggetje. Wie het weet mag het zeggen.

Mijn vader dacht eerst dat we dan mee naar DOS gingen, in Zeist bij de Krakeling, maar herinnert zich dat het Velox moet zijn geweest, en hij denkt dat het de snackbar van Jopie Luiten was, naar zijn zeggen degeen die mee het liedje Morgen ben ik de Bruid van Willeke Alberti geschreven heeft.

Met 5 minuten speurtocht op Google en Archief Utrecht ben ik nu zover:

Velox was een Nederlandse voetbalclub uit Utrecht, die van 1958 tot 1970 in het betaald voetbal speelde. Vervolgens fuseerde de betaaldvoetbalafdeling van de club met DOS en USV Elinkwijk, om samen verder te gaan als FC Utrecht.
Velox was de derde betaaldvoetbalclub van Utrecht, achter DOS en USV Elinkwijk. Naast het feit dat de club zelf hard moest werken om het hoofd boven water te houden was het ook nadelig voor het Utrechtse voetbal in het algemeen, aangezien de talenten over drie clubs werden verdeeld. Nadat in 1964 een poging om tot een fusie van de drie clubs te komen was mislukt[4], lukte het de Utrechtse gemeenteraad in 1970 toch om de drie profploegen te fuseren tot één club: FC Utrecht. Dit team ging verder in de eredivisie en nam daarmee de plaats van DOS in. Velox keerde terug naar het amateurvoetbal en begon in de derde klasse, en werd daar in 1982 kampioen.
Aldus Velox op Wiki

Willeke Alberti – inderdaad met Joop Luiten – Morgen ben ik de bruid

Joop Luiten Snackbar Utrecht  – bracht me niet veel verder
Joop Luiten Utrecht  – vooralsnog op een overlijdensbericht, dat laat ik evne voor wat het is.
Joop Luiten Morgen ben ik de bruid  – dan blijkt hij ook voor Silvia Millecam en zelfs Willy Alberti geschreven te hebben,

maar ik ben dus op zoek naar die snackbar – foto – naam van die zaak
Utrechts Archief dan nog één minuutje

Eerst kom ik inderdaad bij een kranten artikel uit 1961, ver voordat wij weer in utrecht woonden

dus tiep ik in: Joop Luiten en dat levert wel heel erg veel PDF’s op voor mijn trage computer

Nog één minuut dan:
Wel een artikel over DOS en Elinkwijk, maar niet met betrekking tot ‘mijn Jopie, of liever gezegd de vriend van mijn vader. Blijkbaar voetbalde hij, of een naamgenoot, zelf ook, net als mijn vader.
0 zoekresultaten bij beeldmateriaal. Ik laat het even rusten maar blijf wel nieuwsgierig.
Ik herinner me vooral de lekkere aarbeien milkshakes, kletsende mannen, en het zonnetje buiten, net als op deze foto. En een flipperkast.
Op de Adriaan van Ostadelaan zat ook een snackbar waar we vaker kwamen én in Lombok. Volgens mij van diezelfde Jopie.
Wie het weet mag het zeggen…

 Meer over de ins and outs van een Instawalk / fotowandeling

http://www.hetutrechtsarchief.nl/collectie/kranten/un/1961/0225

Met foto’s spelen – Mozaïek van een fotowandeling

Soms zijn er volkomen ondoorgrondelijke redenen waarom iets computer technisch gezien niet wil lukken. Om dan geduldig te blijven is een grote opgave soms. Wanneer het dan ineens wél lukt, zonder enige duidelijk reden voor een semi digi-beet, dan is dat een welkome verrasing.

De onderstaande foto collages maken was gemakkelijk. Om ze op een beetje nette manier op deze pagina te krijgen was op de een of andere manier een mysterieus complexe aangelegenheid.
Zo heb ik zeker zeven keer de foto geupload die hier nog steeds niet zichtbaar staat.
Omdat ik het nu zat ben, maar wel graag wil dat hij erbij staat, ga ik eerst deze post publiceren en dan kijken of het daarna lukt.
Mocht dat nog niet het geval zijn, dan zal deelnemer Peter in zijn eentje in de volgende post verschijnen.
Mogelijk wordt dat dan zelfs de plek waar zijn impressie van de dag geplaatst kan worden 😉

Alle fotocollages zullen, net als die van Geert nu al, binnenkort klikbaar zijn voor de gastblogs van de betreffende personen. We wachten nog even tot alles binnen is.

Klik hier voor de bijdrage van Geert @Graat over de instawalk030 van 25 november

De manier waarop je – vrij gemakkelijk – onderstaande collages kan maken, wordt hier uitgelegd: Fooling around with pictures

binnensnel hier een impressie van @poeetweet over zijn instawalk030 ervaring

straks hier een linkje naar de impressie van Marjolijn #Instawalk030

Straks hier een linkje naar de dagimpressie van Monique #Instawalk030

Snel hier het linkje naar impressie @KeesBteA instawalk030


Straks het linkje naar impressie instawalk030 van Fien

Binnenkort is dit het linkje naar instawalk030 van Mirjam

Binnenkort is dit het linkje naar zijn Instawalk030 beleving

Op een later moment kun je door op deze foto te klikken bij de bijdrage van @Warvis komen over zijn ervaring op de instawalk030

Lees verder

The A Team – First Instawalk030 evvah

Instagram

The A Team –  First Instawalk030 evah – schreef ik daarnet boven deze post.

Totaal non-nostalgisch taalgebruik natuurlijk, dus wie weet krijgt zo de rechtsdraaiende 50-plusser in mij weer de overhand. Als ik die al in me heb.
Ik ben zelf altijd nogal links draaiend geweest, tegendraads…

Bruggetje naar de aanleiding.
Toen mijn zoon in 1993 hier in Utrecht in het UMC geboren werd, stonden mijn broer en zus mij bij omdat mijn man er niet bij kon zijn. Zij noemden zichzelf mijn A-team, inclusief het overvloedig gebruik van de aankondigings-melodie van de gelijknamige serie, en ik heb enorm veel steun aan hen gehad. Mijn broer zijn toch wel heel stevige surf armen waren de volgende dag bont en blauw geknepen.
5 weken later zouden ze me zelfs vergezellen op mijn terugkeer naar Turkije waar ik toen woonde om me te ondersteunen bij het wennen aan het moederschap in een voor mij toch ook nog steeds, en zeker vanuit dat perspectief, onbekend land.

In dit geval is de titel gekozen omdat deze groep deels onbekende mensen vol enthousiasme ja hebben gezegd op de pilot, het experiment van een fotowandeling in Utrecht afgelopen stormachtige zondag ook nog, en het daarmee tot een onvergetelijke en succesvolle dag hebben gemaakt.

Vol verwachting zie ik de stukjes tegemoet over hoe zij de dag ervaren hebben. Met hun keuze van de gemaakte foto’s.

De hele collectie, die zich nog steeds uitbreid, is híer te zien.

Ik ben benieuwd of ik de titel zó laat staan of dat er iets bravers boven komt. Eigenlijk kán ik nu helemaal niet meer terug anders valt de rest van dit blog kwa inhoud als los zand uit elkaar.

Gewoon omdat het kan – The day after – Instawalk030

Een beetje brak nog, met een keel die opspeelt en gelukkig een vrij lege maandag die naar me lacht, toch al even twee kleine impressies, de een in woord, de ander in beeld.

We staan ook al in De Utrechtse Internet Courant en vanmorgen vroeg schreef ik mijn associaties met Utrecht op zoals we ze gistermorgen nog voor vertrek in Grand Café Carre op de Mariaplaats allemaal opgeschreven hebben. Dat werd geheel tot mijn verrassing het volgende: Haat Liefde Utrecht en Ik

Insta-Whát? Insta_Walk 030

Op 25 november 2012 was de eerste Utrechtse fotowandeling onder de paraplu van Instawalk030 een feit. Er liep iemand mee helemaal niet gehinderd door enige vorm van toestel en mensen met grote toeters van fototoestellen, macrolenzen etc. En er waren de SmartPhones en de gouwe ouwe pré-smarties.

Storified by Carolien Geurtsen · Mon, Nov 26 2012 03:59:11

.

[View the story “Insta-Whát? Insta_Walk 030” on Storify]

Op Instawalk030 verzamelen zich alle gemaakte foto’s die omgezet zijn door de deelnemers naar Instagram en de hashtag #instawalk030 mee hebben gekregen, want zo werkt dat. Binnenkort volgen hier ook linkjes naar eventuele andere bestandsvormen online, zoals Picassa, Flickr etc.
De komende dagen komen hier ook de ervaringen van de deelnemers mét een door hun uitgekozen foto erbij, zeg maar hun favoriet van die dag.

Ik ben van ’84

‘’Zo jong nog?’ hoor ik iedereen vragend denken. Nee, 1984 is niet mijn geboortejaar. Ik heb eerder dit jaar de halve eeuw vol gemaakt. Ik heb het hier over Utrecht. Waar Carolien in 1957 in de Domstad ter wereld kwam, vond mijn echte kennismaking met Utrecht plaats in 1984. Het jaar dat ik aan de plaatselijke universiteit geografie ging studeren.

Naar Hoog Catharijne 

Dat was trouwens niet de allereerste keer dat ik in Utrecht was. In de 6e klas van de lagere school was ik ooit met een klasgenoot op de fiets, via diens tante in de Bilt, naar Utrecht gefietst. Het enige wat ik daar nog van herinner is een enorme bouwput vlakbij het spoor. Pas jaren later begreep ik dat hier Hoog Catharijne aan het verrijzen was.

Altijd Amsterdam

Hoewel ik niet eens ver van Utrecht afwoonde, was de blik vanuit Hilversum toch meer op Amsterdam gericht. Twee jaar voor bovengenoemde fietstocht, was ik al stiekem met een ander vriendje naar onze hoofdstad gefietst. Omdat ik ook bij mijn tante langsging die caissière was bij de Roxy, toen nog een bioscoop, kwam mijn moeder er via allerlei omwegen alsnog achter. Ik kan mij niet meer herinneren of er na zoveel maanden ook nog straf aan deze actie vastzat. Ook tijdens mijn middelbare schooljaren kwam ik regelmatig in Amsterdam. Om de Nachtwacht te zien, om een zieke leraar te bezoeken, die later als één van de eersten in Nederland aan aids zou overlijden, om verplicht met de hele klas een of andere speurtocht langs allerlei saaie grachtenpanden te volgen, om met mijn vader en mijn oom Ajax in de Meer tegen ADO te zien voetballen. Altijd Amsterdam, nooit het dichterbij gelegen Utrecht.

Toch Utrecht

Tot ik in 6 VWO moest beslissen wat ik zou gaan studeren en waar. Omdat ik kaartenmaker wilde worden, werd het Fysische Geografie. Dit kon je toen zowel in Amsterdam als in Utrecht studeren. Ondanks mijn eenzijdige hoofdstedelijke blik, heb ik toch gekozen voor Utrecht. Als stad om te studeren en te wonen, zag ik op tegen Amsterdam. Utrecht leek mij kleiner en knusser. Te overzien voor iemand uit een dorp. Dat beeld klopt tot op zekere hoogte nog steeds. Utrecht is een stad met de bijbehorende infrastructuur. Maar tegelijk heeft het een dorpse allure. Niet voor niets liepen er nog niet zo lang geleden nog schapen op de wallen langs de singel. Ik woon er dan ook nog steeds.