Toen daklozen Sinterklaas te hulp schoten – De jaren tachtig – Hoog Catharijne

IMG_20121111_152552 - kopie_klHoog Catharijne in de 80 jaren
Als groepsleider van de Tekakwita Scoutinggroep, scouting speciaal voor waterpadvinderij,  zochten wij naar manierne om de groepskas te spekken voor alle groepsactiviteiten en zo  hadden we jaarlijks een aantal Sinterklazen op de weg.
In begin 80jaren hadden wij er op een gegeven moment 5 nodig en zo’n 20 Pieten, de groepsleiding en leden deden allemaal mee. We verzamelden dan weken van te voren de adressen in waar we langs moesten.

We hadden inmiddels kleding aangeschaft en deels gemaakt, en zo kwam ik, Sinterklaas,  in contact met Hoog Catharijne die zeer geïnteresseerd waren.

We werden gevraagd voor een bespreking.
De eerste keer vroeg de bedrijfsleiding ons om de winkels te bezoeken en door HC te lopen en dat is ons heel slecht bevallen.
Wij hadden te weinig potige Zwarte Pieten bij ons en door de jeugd die daar liep maar ook de daklozen was het praktisch onmogelijk om je baard en mijter op te houden.
Dat doen we niet meer, zei ik, dat gaan we anders doen.

Omdat ze wel tevreden met ons waren en wij zodoende het jaar daarop weer gevraagd werden, stelde ik de directie het volgende voor: Er is een hele grote hal (bij de huidige uitgang naar het Vreeburg) waar kopers en klanten onderaan twee roltrappen samenkomen. Ik zei, ik wil aan het eind van die gallerij op een soort verhoging zitten, op een vaste plaats, zodat de ouders en kinderen mij kunnen benaderen.
Dat bleek een hele succesvolle goede formule want al gauw zaten zo’n 30 tot 40 ouders met kinderen zo’n meter of 8 van mij af zitten en staan en een voor een kwamen de kinderen naar voren.

Er was een kleine pauze en toen kreeg ik in de gaten dat er wat argwaan was naar de daklozen die dichtbij zaten.
Vaders en moeders liepen er met grote boog omheen. Ik heb toen in de groep daklozen een soort chef/aanvoerder gezocht en die apart genomen, en ik zei: de kinderen zijn een beetje bang voor jullie, ze weten niet wie jullie zijn, gaan jullie svp een eindje verderop zitten met je mannen dan vraag ik een van de Pieten om jullie een van de groter zakken lekkere snoep te geven, met spekkies en pepernoten erin, en dat deden ze.
Even later stak hij [die aanvoerder] zijn hand omhoog dat het in orde was.

Kinderen kwamen naar voren en verlanglijstjes werden besproken, en praatjes over hoe het thuis ging en op school, het bekende verhaal.
Maar op een gegeven moment had ik een jongetje op schoot die vroeg of hij mij wat mocht vragen. Natuurlijk, zei Sinterklaas.
Ik had een microfoon bij me en hield oogcontact met waar de ouders zaten. “Ik heb op mijn verlanglijstje wat dingen gezet”, zei hij, “maar ik wil zo graag een van die nieuwe machines hebben waar je mee kunt rekenen, maar mijn vader zegt dat het waarschijnlijk te duur is voor SInterklaas en dat hij dit niet zal hebben bij zijn cadeaus”. 

Ik zocht oogcontact met de vader en die schudde al zo’n beetje met zijn hoofd. Dus ik hield een beetje de boot af en zei: ik zal aan de Cadeau-Piet vragen of hij je verlanglijstje kan vinden om het te veranderen, maar ik weet het niet want ze zijn inderdaad nogal duur, en ik nam afscheid van dat jongetje om verder te gaan met het volgende kind.

Toen kwam er na een tijdje een dakloze naar me toe die wat wilde zeggen.
Ik draaide gelukkig de microfoon een beetje weg en toen zei hij: ik vond het zo zielig voor dat kind en ik heb er zo eentje voor je uit een winkel geschoept, je geeft al zoveel geld uit.
Ik zei toen: breng alsjeblieft onmiddellijk terug. Nee, nee, zei hij, dat kan niet, want als ik dan gepakt wordt…, en hij liep weer weg.

’s avonds rekende ik af met de bedrijfsleider, leverde het rekenmachientje in en vertelde wat er gebeurt was. Hij zei, ja we hebben de ervaring dat er zo doorgaans nogal wat gestolen wordt.
Het grappige van het verhaal vond ik dus dat de daklozengroep aandachtig bleek mee te luisteren en zagen dat Sinterklaas in de problemen was en dachten, we zullen Sinterklaas eens even meehelpen.

Was getekend
Sinterklaas

Advertenties

The Jets – só alive and kicking

The Jets – absoluut ooit uit Utrecht

Vanwege de lancering van de nieuwe website een kort stukje van de Home en een link

Het begon allemaal al in 1959. Vier jonge muzikanten uit Utrecht vonden elkaar. Ze speelden zoals de meeste groepen uit die tijd instrumentale nummers, Shadow-achtig, naar voorbeeld van de vele Indo-bands. Ze noemden zich de Rocking Explosives. Met hun optredens in rokerige zaaltjes vergaarden ze de nodige regionale roem. In die eerste bezetting zaten o.a. Nico Witkamp en de helaas te vroeg overleden, Karry Mulder. Zijn broer Ference was de manager. In 1961 werd de bezetting uitgebreid met de zanger Peter van Meel. Op 1 januari 1963 werd de naam van de band gewijzigd in The Jets. Volgens overlevering door de fascinatie voor vliegtuigen van manager Ference.

Verhaal140

544px-HoofdpostkantoorUrecht

Nog verbaasd over de lelijkheid van de flat hier in het hart van middeleeuws Utrecht ga ik het naastgelegen gebouw binnen. De lage ingang verraadt nog niks. Bereidt mij niet voor op de schok. Als ik de hal van het hoofdpostkantoor binnenloop word ik gedwongen omhoog te kijken. Metershoge gebogen zuilen waarlangs het licht naar binnen wordt getrokken. Ik ben vergeten wat ik hier eigenlijk kwam doen. Het enige wat ik nu kan is genieten. Van deze kathedrale schoonheid in baksteen en glas. Ik neem mij voor als ik ooit in Utrecht ga wonen mijn rekening bij de Amro-bank te verruilen voor eentje bij de Postbank. Hier wil ik in de rij staan. Heel lang en met mijn rug naar de balie, met mijn blik omhoog.

Van postzegel tot e-mail

In 1982 was dit nog gewoon het hoofdpostkantoor van Utrecht. Niet alleen voor postzegels, maar ook voor geld van je…

View original post 708 woorden meer