Daar is Dat in Utrecht Dag 3 – Rietveld Schröderhuis

Uitgelicht

Instagram

Ik schaam me niet echt rot, maar als geboren Utrechtenaar doe ik de stad geen eer aan.
Dat ben ik nu een beetje aan het inhalen. Ik geloof dat ik 42 was toen ik voor het eerst de Dom beklom (en ook voor het laatst) en in het Rietveld Schröderhuis ben ik ook nog nooit geweest. Wel er voorbij gefietst, en vaak ook, maar nooit zoals afgelopen week bij stil gestaan, en zelfs door het hekje gegaan om foto’s van dat mooie boodschappenluikje en die bizarre spreekbuis te maken voor de Instawalk030. Die zet ik er zo ook nog even bij. Binnenkort toch eens doen, naar binnen?
Een rondleiding is mogelijk zie ik, via het Centraal Museum.

via AD Archdaily Niet voor niets staat het Rietveld Schröderhuis op de Werelderfgoedlijst van UNESCO, mét de Waddenzee en de Amsterdamse grachten. Het architectonische meesterwerk, geëent op de idealen van De Stijl, kent zowel binnen als buiten het oeuvre van de Utrechtse architect en vormgever Gerrit Rietveld (1888-1964) zijn gelijke niet.

via Centraal Museum Utrecht

Het Rietveld Schröderhuis is een door Gerrit Rietveld in 1923-1924 ontworpen woonhuis in de stad Utrecht. Het huis is volledig uitgevoerd volgens de ideeën van de kunstbeweging De Stijl.
Rietveld ontwierp het huis voor Truus Schröder-Schräder, die er van januari 1925 tot haar dood in 1985 in heeft gewoond. Het huis bevindt zich op het adres Prins Hendriklaan 50 in de buurt Wilhelminapark en is te bezichtigen via een rondleiding. Het staat sinds 2000 op deWerelderfgoedlijst van de UNESCO.
via Wikipedia

Advertenties

Met foto’s spelen – Mozaïek van een fotowandeling

Soms zijn er volkomen ondoorgrondelijke redenen waarom iets computer technisch gezien niet wil lukken. Om dan geduldig te blijven is een grote opgave soms. Wanneer het dan ineens wél lukt, zonder enige duidelijk reden voor een semi digi-beet, dan is dat een welkome verrasing.

De onderstaande foto collages maken was gemakkelijk. Om ze op een beetje nette manier op deze pagina te krijgen was op de een of andere manier een mysterieus complexe aangelegenheid.
Zo heb ik zeker zeven keer de foto geupload die hier nog steeds niet zichtbaar staat.
Omdat ik het nu zat ben, maar wel graag wil dat hij erbij staat, ga ik eerst deze post publiceren en dan kijken of het daarna lukt.
Mocht dat nog niet het geval zijn, dan zal deelnemer Peter in zijn eentje in de volgende post verschijnen.
Mogelijk wordt dat dan zelfs de plek waar zijn impressie van de dag geplaatst kan worden 😉

Alle fotocollages zullen, net als die van Geert nu al, binnenkort klikbaar zijn voor de gastblogs van de betreffende personen. We wachten nog even tot alles binnen is.

Klik hier voor de bijdrage van Geert @Graat over de instawalk030 van 25 november

De manier waarop je – vrij gemakkelijk – onderstaande collages kan maken, wordt hier uitgelegd: Fooling around with pictures

binnensnel hier een impressie van @poeetweet over zijn instawalk030 ervaring

straks hier een linkje naar de impressie van Marjolijn #Instawalk030

Straks hier een linkje naar de dagimpressie van Monique #Instawalk030

Snel hier het linkje naar impressie @KeesBteA instawalk030


Straks het linkje naar impressie instawalk030 van Fien

Binnenkort is dit het linkje naar instawalk030 van Mirjam

Binnenkort is dit het linkje naar zijn Instawalk030 beleving

Op een later moment kun je door op deze foto te klikken bij de bijdrage van @Warvis komen over zijn ervaring op de instawalk030

Lees verder

The A Team – First Instawalk030 evvah

Instagram

The A Team –  First Instawalk030 evah – schreef ik daarnet boven deze post.

Totaal non-nostalgisch taalgebruik natuurlijk, dus wie weet krijgt zo de rechtsdraaiende 50-plusser in mij weer de overhand. Als ik die al in me heb.
Ik ben zelf altijd nogal links draaiend geweest, tegendraads…

Bruggetje naar de aanleiding.
Toen mijn zoon in 1993 hier in Utrecht in het UMC geboren werd, stonden mijn broer en zus mij bij omdat mijn man er niet bij kon zijn. Zij noemden zichzelf mijn A-team, inclusief het overvloedig gebruik van de aankondigings-melodie van de gelijknamige serie, en ik heb enorm veel steun aan hen gehad. Mijn broer zijn toch wel heel stevige surf armen waren de volgende dag bont en blauw geknepen.
5 weken later zouden ze me zelfs vergezellen op mijn terugkeer naar Turkije waar ik toen woonde om me te ondersteunen bij het wennen aan het moederschap in een voor mij toch ook nog steeds, en zeker vanuit dat perspectief, onbekend land.

In dit geval is de titel gekozen omdat deze groep deels onbekende mensen vol enthousiasme ja hebben gezegd op de pilot, het experiment van een fotowandeling in Utrecht afgelopen stormachtige zondag ook nog, en het daarmee tot een onvergetelijke en succesvolle dag hebben gemaakt.

Vol verwachting zie ik de stukjes tegemoet over hoe zij de dag ervaren hebben. Met hun keuze van de gemaakte foto’s.

De hele collectie, die zich nog steeds uitbreid, is híer te zien.

Ik ben benieuwd of ik de titel zó laat staan of dat er iets bravers boven komt. Eigenlijk kán ik nu helemaal niet meer terug anders valt de rest van dit blog kwa inhoud als los zand uit elkaar.

Gewoon omdat het kan – The day after – Instawalk030

Een beetje brak nog, met een keel die opspeelt en gelukkig een vrij lege maandag die naar me lacht, toch al even twee kleine impressies, de een in woord, de ander in beeld.

We staan ook al in De Utrechtse Internet Courant en vanmorgen vroeg schreef ik mijn associaties met Utrecht op zoals we ze gistermorgen nog voor vertrek in Grand Café Carre op de Mariaplaats allemaal opgeschreven hebben. Dat werd geheel tot mijn verrassing het volgende: Haat Liefde Utrecht en Ik

Insta-Whát? Insta_Walk 030

Op 25 november 2012 was de eerste Utrechtse fotowandeling onder de paraplu van Instawalk030 een feit. Er liep iemand mee helemaal niet gehinderd door enige vorm van toestel en mensen met grote toeters van fototoestellen, macrolenzen etc. En er waren de SmartPhones en de gouwe ouwe pré-smarties.

Storified by Carolien Geurtsen · Mon, Nov 26 2012 03:59:11

.

[View the story “Insta-Whát? Insta_Walk 030” on Storify]

Op Instawalk030 verzamelen zich alle gemaakte foto’s die omgezet zijn door de deelnemers naar Instagram en de hashtag #instawalk030 mee hebben gekregen, want zo werkt dat. Binnenkort volgen hier ook linkjes naar eventuele andere bestandsvormen online, zoals Picassa, Flickr etc.
De komende dagen komen hier ook de ervaringen van de deelnemers mét een door hun uitgekozen foto erbij, zeg maar hun favoriet van die dag.

Mam ben jij punk geweest?

Toen ik nog op het Niels Stensen College zat, op Kanaleneiland, hadden we op de vrijdagavonden Oynck als uitgaansmogelijkheid, zonder alcohol, in ieder geval in het begin. In mijn herinnering eerst nog binnen school gevestigd en later een samenwerkingsverband aangegaan met scholierenvereniging Het Spinnehok op de Ridderhofstad in Utrecht.
Het zou vele jaren de, ietwat brave, plek worden waar ik mijn vrijdagavonden doorbracht om later een afzakkertje nemen in het café om de hoek daar, waarvan de naam me net te binnenschoot maar even hard weer wegfloepste. De Bedstee geloof ik. Waar ik van mijn vader absoluut niet mocht komen.
Daar leerde ik Berenburg drinken en van muziek te genieten, nog uit een echt juke box. Whiter shade of Pale enzo.  In het Spinnehok was het meer In a gada da vida en Just a Poke, en ja, de joints gingen welig rond. Al snel daarna, ook toen ik al van school af was, werd ook het Open Hof in Maarssen dorp tijdelijk hot, en fietsten we dan ook van hot Maarsen naar her Bedstee of bleven we plakken in plattelands Geesbergen. Rondjes op de fiets via Zuilen, naar Rivierenwijk waar ik woonde, met vaak een dronken vriendje achterop.

Veel later pas zou ik deel gaan uitmaken van de punk scene in Utrecht maar dat is allemaal veel beter beschreven dan ik het kan, in het krantje wat ik vanavond opdook met fotoos van voor mij allemaal bekende gezichten en bekende namen. Wat later mijn vriendje zou worden, trouwde daar voor de grap, o net niet want hij zei ‘nee’ op het cruciale moment, en daarna hadden we wel bruidstaart in de Zadelstraat bij de kroeg van die Engelsman met zijn blonde vrouw, die later een restaurant aan de Oude Gracht zouden beginnen. The Ostrich was dat. Dus misschien waren ze wel Australisch.

Wat me vooral bijgebleven is, is hoe ik eruit rolde, uit de punk en krakersscene. Een van de grootste bekken die ook echt een beetje aan de rand van criminaliteit leefde of duidelijk eroverheen, werd vermoord, en in één klap was alle onschuld verdwenen.
Mijn vriendje kreeg een baksteen tegen zijn kop van een van de pooiers die probeerden De Biltstraat te ontzetten, een pand wat wij net gekraakt hadden. Toen hij op de Maliesingel ook nog een politiekogel langs zijn hoofd voelde fluiten, was het voor mij klaar. Asl er een volgende keer zou komen waarbij het goed raak zou zijn, dan wilde ik niet degene zijn tegen wie hij bloedend en dood neer zou vallen, al was thuis zitten naar bleek haast nog zenuwslopender.
Ondertussen was ik op de Nobeldwarsstraat komen wonen bij een van de twee woongroepen, later zouden die panden aangekocht worden door de SSH en voor ons, toch zeker 14 mensen in totaal, geheel gerenoveerd. Gered uit handen van een speculant die het liet verrotten om er later geld voor te kunnen maken door de grond te verkopen.
Afgelopen vrijdag bij het voorbereiden van de instawalk op 25 november kwamen we vrijwel overal langs, dus met recht een trip down memory lane.

Ik zou bij de kraakbond gaan, het Spinnehok verhuizen en de Ridderhofstad ook een begrip worden in de krakerswereld. Mijn vrienden zaten bij radio Gladiool en mijn vriendinnen bij de vrouwenradio het Wijff van Groll, waar ik soms voor free lancete. Het was met recht de tijd van illegale radio en menig keer stond ik op wacht of heb ik helpen mensen over het dak ontsnappen als de politie het station van de week, een van de slaapkamers van deze of gene, dreigde binnen te vallen om de boel in beslag te nemen, vaak ook stond ik op wacht. En eenmaal bij de krakersbond zou ik ook een actieve rol krijgen in het voorbereiden van het illegaal gaan bewonen van langere tijd leegstaande panden, vaak voor speculatie doeleinden leeg gehouden

Utreg-punx: de explosie 1979 – 1981

————

Een van de weinige locaties waar begin 1979 punk- en andere ‘undergroundmuziek’ werd gedraaid, was het Spinnehok op de Ridderhofstad, later op de Oudegracht. Vaste gasten daar waren Lex, Gerben en Robin (later de spil van de Utrechtse punkband Lullabies) en Marian, Nicky en Ilva (later de harde kern van de meidenpunkband Nixe).

Voor Ilva Poortvliet en Marian de Beurs van de Nixe bij voorbeeld was het optreden van The Duds in januari 1979 in de Kasbah in Maarssen een van de eerste kennismakingen met punk. Marian: ,,Wat een vreselijk ruige band! Leren jackies, veiligheidsspelden en zo’2n rauwe, onverschillige uitstraling. Indrukwekkend, maar tegelijkertijd kreeg ik er de rillingen van en liep ik er het liefst met een grote boog omheen.”

Ook Erik de Jong (tegenwoordig bekend als Spinvis)  onderschrijft dat het er tijdens optredens van The Duds ruig aan toe kon gaan, zowel voor als op het podium. ,,Ik ging zo op in die rauwe, primitieve muziek die we maakten, dat mijn witte Fender Stratocaster na afloop van het optreden helemaal rood zag van het bloed. Ik speelde zonder plectrum, maar voelde nauwelijks iets van de wondjes op mijn handen: je zat helemaal in die roes van alcohol, energie en harde muziek.”
Punk in Utrecht

Gek met oma – Jekerstraat 31

 

Jekerstraat 31 Utrecht Hier zal ik net of bijna twee jaar zijn. Bij mijn oma op de Jekerstraat. Van die tijd kan ik me nog Sita de hond herinneren die in de keuken lag omdat ze puppies had.
En dat ik niet zo heel lang daarna op de eettafel zou staan swingen op de Beatles en vooral het yeah yeah yeah van I love you zou meezingen….
In die tijd kwam ik veel bij allebei mijn opa’s en oma’s hier in Utrecht, want wij woonden toen in Amsterdam en kwamen volgens mij bijna ieder weekend deze kant op.

Zingen is een apart verhaal in mijn leven, wat pas veel later zelfs een lastig issue werd.
Dit omdat ik bij zangles niet mee mocht zingen van meester van Schaik op de lagere school. De Gertrudis in de Amaliadwarsstraat.
Dit omdat ik volgens hem vals zong.
Ik mocht wel met mijn mond bewegen daar achter in de klas. Dat moest zelfs.
Daarna heb ik meer dan tien jaar niet gezongen, totdat ik het even, zo rond de 20, met een vriendenclub weer probeerde. Ook dat was geen succes, dus nog maar even het zwijgen ertoe gedaan.
Totdat ik mezelf als therapie 3 weken op een Zweeds eiland cadeau gaf. Iedere dag 6 uur zingen. Nou dan leer je wel durven zou ik zo denken. Dat was ook zo.
Maar steeds ben ik nog niet zo goed in toon houden als het er voor iemand anders op aan komt, of als er twee of meerstemmig gezongen wordt, dan glij ik af.

De rest van mijn leven zou zingen niet-zingen als een rode draad blijven terugkomen.
Van mijn nieuwe lerares heb ik gehoord dat dat volstrekt logisch is… Maar zeker te verbeteren. Dus dat geeft hoop. En vreugde. Het zingt weer samen in mij.

De jongste broer van mijn vader zat (en zit nu al meer dan 50 jaar) bij de van origine Utrechtse band The Jets.
In hun begintijd oefenden ze ook wel in de huiskamer van mijn oma op de Jekerstraat.
Ik vermoed dat zij mijn eerste kennismaking met muziek vormden.
Niet verkeerd.

hand in hand van zijn tijd naar mijn tijd

Ik zal twee geweest zijn, niet veel ouder. Aan de hand van mijn opa loop ik op een kiezelpad wat door het gras kronkelt.
Aan de rechterkant is water. Vermoedelijk in de buurt van de sterrewacht. Ik herinner me vooral hoe hij links van me hoog de hemel in torent. Zijn kale hoofd en wat ze vroeger een ziekenfonds brilletje noemen, omlijst door de blauwe lucht.
Dan zeggen ze dat je voor je derde geen bewuste herinneringen hebt, dat het een foto moet zijn geweest. Toen alles nog zwart/wit was, was het gras daar groen en de lucht blauw.
Voor mij genoeg bewijs, al heb ik dat niet nodig.
Het innige gevoel van ‘lief’ gaat er namelijk mee samen.