Met foto’s spelen – Mozaïek van een fotowandeling

Soms zijn er volkomen ondoorgrondelijke redenen waarom iets computer technisch gezien niet wil lukken. Om dan geduldig te blijven is een grote opgave soms. Wanneer het dan ineens wél lukt, zonder enige duidelijk reden voor een semi digi-beet, dan is dat een welkome verrasing.

De onderstaande foto collages maken was gemakkelijk. Om ze op een beetje nette manier op deze pagina te krijgen was op de een of andere manier een mysterieus complexe aangelegenheid.
Zo heb ik zeker zeven keer de foto geupload die hier nog steeds niet zichtbaar staat.
Omdat ik het nu zat ben, maar wel graag wil dat hij erbij staat, ga ik eerst deze post publiceren en dan kijken of het daarna lukt.
Mocht dat nog niet het geval zijn, dan zal deelnemer Peter in zijn eentje in de volgende post verschijnen.
Mogelijk wordt dat dan zelfs de plek waar zijn impressie van de dag geplaatst kan worden 😉

Alle fotocollages zullen, net als die van Geert nu al, binnenkort klikbaar zijn voor de gastblogs van de betreffende personen. We wachten nog even tot alles binnen is.

Klik hier voor de bijdrage van Geert @Graat over de instawalk030 van 25 november

De manier waarop je – vrij gemakkelijk – onderstaande collages kan maken, wordt hier uitgelegd: Fooling around with pictures

binnensnel hier een impressie van @poeetweet over zijn instawalk030 ervaring

straks hier een linkje naar de impressie van Marjolijn #Instawalk030

Straks hier een linkje naar de dagimpressie van Monique #Instawalk030

Snel hier het linkje naar impressie @KeesBteA instawalk030


Straks het linkje naar impressie instawalk030 van Fien

Binnenkort is dit het linkje naar instawalk030 van Mirjam

Binnenkort is dit het linkje naar zijn Instawalk030 beleving

Op een later moment kun je door op deze foto te klikken bij de bijdrage van @Warvis komen over zijn ervaring op de instawalk030

Lees verder

Advertenties

Service van de Zaak

Afgelopen zondag mochten wij als organisatoren van #instawalk030 ons verheugen op een onstuimige wind en een geweldige opkomst. Hieronder een foto en het verhaal daarbij van Geert Heldens die helemaal uit Limburg naar Utrecht was gekomen.

Service van de zaak


Ik blog niet, ik twitter (@graat).

In 140 tekens kan ik meestal prima kwijt wat me bezighoudt, wat me boeit, raakt of fascineert en alle andere zin en onzin die ik wil delen met de wereld zonder op een zeepkist te hoeven klimmen. En als 140 tekens niet genoeg zijn, dan zegt een (instagram)foto vaak meer dan er in een tweet past.
Maar omdat de uitstekende #instawalk030 organisatoren er om vroegen nu dan toch een iets uitgebreider verhaal naar aanleiding van een foto.

Hoewel de moderne techniek steeds verder voortschrijdt en de wereld via de social media steeds kleiner wordt, blijven twee dingen nog wel eens roet in het eten gooien. Bereik en Batterij. Daarom pleit ik er al langer voor om de ruimte die is vrijgekomen na het verwijderen van de asbakken in de horeca te vervangen door stopcontacten en wifi. Wat is er nou lekkerder dan even een uurtje jezelf weer op te laden met een kop koffie, een biertje of een cola terwijl  je smartphone aan het stroominfuus hangt. Als je dan ook nog eens gebruik kan maken van goed functionerend wifi, dan is het feest wat mij betreft compleet. Het een en ander zou bijvoorbeeld beschikbaar kunnen komen door via foursquare, facebook of anderszins in te checken, waardoor de uitbater nog wat moderne mond-op-mond-reclame krijgt voor zijn diensten.
Het is maar een idee….

Bijgaande foto werd gemaakt in het Louis Hartlooper complex, Carolien had de gouden ingeving gehad om nog snel een stekkerdoos in de tas te stoppen. En gelukkig was ter plekke nog een stopcontact te vinden. Anders had mijn iphone zelfs met reisoplader het einde van de wandeling zeker niet gehaald.

Maar stopcontacten en wifi of niet. Wat vooral blijft hangen na mijn eerste instawalk is dit: ik wil vaker instawalken!

GEERT

The A Team – First Instawalk030 evvah

Instagram

The A Team –  First Instawalk030 evah – schreef ik daarnet boven deze post.

Totaal non-nostalgisch taalgebruik natuurlijk, dus wie weet krijgt zo de rechtsdraaiende 50-plusser in mij weer de overhand. Als ik die al in me heb.
Ik ben zelf altijd nogal links draaiend geweest, tegendraads…

Bruggetje naar de aanleiding.
Toen mijn zoon in 1993 hier in Utrecht in het UMC geboren werd, stonden mijn broer en zus mij bij omdat mijn man er niet bij kon zijn. Zij noemden zichzelf mijn A-team, inclusief het overvloedig gebruik van de aankondigings-melodie van de gelijknamige serie, en ik heb enorm veel steun aan hen gehad. Mijn broer zijn toch wel heel stevige surf armen waren de volgende dag bont en blauw geknepen.
5 weken later zouden ze me zelfs vergezellen op mijn terugkeer naar Turkije waar ik toen woonde om me te ondersteunen bij het wennen aan het moederschap in een voor mij toch ook nog steeds, en zeker vanuit dat perspectief, onbekend land.

In dit geval is de titel gekozen omdat deze groep deels onbekende mensen vol enthousiasme ja hebben gezegd op de pilot, het experiment van een fotowandeling in Utrecht afgelopen stormachtige zondag ook nog, en het daarmee tot een onvergetelijke en succesvolle dag hebben gemaakt.

Vol verwachting zie ik de stukjes tegemoet over hoe zij de dag ervaren hebben. Met hun keuze van de gemaakte foto’s.

De hele collectie, die zich nog steeds uitbreid, is híer te zien.

Ik ben benieuwd of ik de titel zó laat staan of dat er iets bravers boven komt. Eigenlijk kán ik nu helemaal niet meer terug anders valt de rest van dit blog kwa inhoud als los zand uit elkaar.

Gewoon omdat het kan – The day after – Instawalk030

Een beetje brak nog, met een keel die opspeelt en gelukkig een vrij lege maandag die naar me lacht, toch al even twee kleine impressies, de een in woord, de ander in beeld.

We staan ook al in De Utrechtse Internet Courant en vanmorgen vroeg schreef ik mijn associaties met Utrecht op zoals we ze gistermorgen nog voor vertrek in Grand Café Carre op de Mariaplaats allemaal opgeschreven hebben. Dat werd geheel tot mijn verrassing het volgende: Haat Liefde Utrecht en Ik

Insta-Whát? Insta_Walk 030

Op 25 november 2012 was de eerste Utrechtse fotowandeling onder de paraplu van Instawalk030 een feit. Er liep iemand mee helemaal niet gehinderd door enige vorm van toestel en mensen met grote toeters van fototoestellen, macrolenzen etc. En er waren de SmartPhones en de gouwe ouwe pré-smarties.

Storified by Carolien Geurtsen · Mon, Nov 26 2012 03:59:11

.

[View the story “Insta-Whát? Insta_Walk 030” on Storify]

Op Instawalk030 verzamelen zich alle gemaakte foto’s die omgezet zijn door de deelnemers naar Instagram en de hashtag #instawalk030 mee hebben gekregen, want zo werkt dat. Binnenkort volgen hier ook linkjes naar eventuele andere bestandsvormen online, zoals Picassa, Flickr etc.
De komende dagen komen hier ook de ervaringen van de deelnemers mét een door hun uitgekozen foto erbij, zeg maar hun favoriet van die dag.

Utereg mijn statschie – In beeld en geluid

Omdat we morgen dan toch echt aan de wandel gaan, nog even een paar filmpjes om in de stemming te komen, maar vooral ook te zien hoeveel er veranderd en hoeveel er hetzelfde is gebleven.
En het zal erom spannen of we werkelijk met alle 11 provincies gaan lopen. Welgeteld zijn nu Friesland, Utrecht, Noord- en Zuid-Holland, Limburg en Zeeland vertegenwoordigd. Héél bijzonder.


Instawalk030 op Facebook

Mam ben jij punk geweest?

Toen ik nog op het Niels Stensen College zat, op Kanaleneiland, hadden we op de vrijdagavonden Oynck als uitgaansmogelijkheid, zonder alcohol, in ieder geval in het begin. In mijn herinnering eerst nog binnen school gevestigd en later een samenwerkingsverband aangegaan met scholierenvereniging Het Spinnehok op de Ridderhofstad in Utrecht.
Het zou vele jaren de, ietwat brave, plek worden waar ik mijn vrijdagavonden doorbracht om later een afzakkertje nemen in het café om de hoek daar, waarvan de naam me net te binnenschoot maar even hard weer wegfloepste. De Bedstee geloof ik. Waar ik van mijn vader absoluut niet mocht komen.
Daar leerde ik Berenburg drinken en van muziek te genieten, nog uit een echt juke box. Whiter shade of Pale enzo.  In het Spinnehok was het meer In a gada da vida en Just a Poke, en ja, de joints gingen welig rond. Al snel daarna, ook toen ik al van school af was, werd ook het Open Hof in Maarssen dorp tijdelijk hot, en fietsten we dan ook van hot Maarsen naar her Bedstee of bleven we plakken in plattelands Geesbergen. Rondjes op de fiets via Zuilen, naar Rivierenwijk waar ik woonde, met vaak een dronken vriendje achterop.

Veel later pas zou ik deel gaan uitmaken van de punk scene in Utrecht maar dat is allemaal veel beter beschreven dan ik het kan, in het krantje wat ik vanavond opdook met fotoos van voor mij allemaal bekende gezichten en bekende namen. Wat later mijn vriendje zou worden, trouwde daar voor de grap, o net niet want hij zei ‘nee’ op het cruciale moment, en daarna hadden we wel bruidstaart in de Zadelstraat bij de kroeg van die Engelsman met zijn blonde vrouw, die later een restaurant aan de Oude Gracht zouden beginnen. The Ostrich was dat. Dus misschien waren ze wel Australisch.

Wat me vooral bijgebleven is, is hoe ik eruit rolde, uit de punk en krakersscene. Een van de grootste bekken die ook echt een beetje aan de rand van criminaliteit leefde of duidelijk eroverheen, werd vermoord, en in één klap was alle onschuld verdwenen.
Mijn vriendje kreeg een baksteen tegen zijn kop van een van de pooiers die probeerden De Biltstraat te ontzetten, een pand wat wij net gekraakt hadden. Toen hij op de Maliesingel ook nog een politiekogel langs zijn hoofd voelde fluiten, was het voor mij klaar. Asl er een volgende keer zou komen waarbij het goed raak zou zijn, dan wilde ik niet degene zijn tegen wie hij bloedend en dood neer zou vallen, al was thuis zitten naar bleek haast nog zenuwslopender.
Ondertussen was ik op de Nobeldwarsstraat komen wonen bij een van de twee woongroepen, later zouden die panden aangekocht worden door de SSH en voor ons, toch zeker 14 mensen in totaal, geheel gerenoveerd. Gered uit handen van een speculant die het liet verrotten om er later geld voor te kunnen maken door de grond te verkopen.
Afgelopen vrijdag bij het voorbereiden van de instawalk op 25 november kwamen we vrijwel overal langs, dus met recht een trip down memory lane.

Ik zou bij de kraakbond gaan, het Spinnehok verhuizen en de Ridderhofstad ook een begrip worden in de krakerswereld. Mijn vrienden zaten bij radio Gladiool en mijn vriendinnen bij de vrouwenradio het Wijff van Groll, waar ik soms voor free lancete. Het was met recht de tijd van illegale radio en menig keer stond ik op wacht of heb ik helpen mensen over het dak ontsnappen als de politie het station van de week, een van de slaapkamers van deze of gene, dreigde binnen te vallen om de boel in beslag te nemen, vaak ook stond ik op wacht. En eenmaal bij de krakersbond zou ik ook een actieve rol krijgen in het voorbereiden van het illegaal gaan bewonen van langere tijd leegstaande panden, vaak voor speculatie doeleinden leeg gehouden

Utreg-punx: de explosie 1979 – 1981

————

Een van de weinige locaties waar begin 1979 punk- en andere ‘undergroundmuziek’ werd gedraaid, was het Spinnehok op de Ridderhofstad, later op de Oudegracht. Vaste gasten daar waren Lex, Gerben en Robin (later de spil van de Utrechtse punkband Lullabies) en Marian, Nicky en Ilva (later de harde kern van de meidenpunkband Nixe).

Voor Ilva Poortvliet en Marian de Beurs van de Nixe bij voorbeeld was het optreden van The Duds in januari 1979 in de Kasbah in Maarssen een van de eerste kennismakingen met punk. Marian: ,,Wat een vreselijk ruige band! Leren jackies, veiligheidsspelden en zo’2n rauwe, onverschillige uitstraling. Indrukwekkend, maar tegelijkertijd kreeg ik er de rillingen van en liep ik er het liefst met een grote boog omheen.”

Ook Erik de Jong (tegenwoordig bekend als Spinvis)  onderschrijft dat het er tijdens optredens van The Duds ruig aan toe kon gaan, zowel voor als op het podium. ,,Ik ging zo op in die rauwe, primitieve muziek die we maakten, dat mijn witte Fender Stratocaster na afloop van het optreden helemaal rood zag van het bloed. Ik speelde zonder plectrum, maar voelde nauwelijks iets van de wondjes op mijn handen: je zat helemaal in die roes van alcohol, energie en harde muziek.”
Punk in Utrecht

1984: Kennismaking met het mooiste van Utrecht

Het Rietveld – Schröderhuis

In 1984 begon ik met mijn studie Fysische Geografie in Utrecht. Ik woonde het eerste jaar nog thuis in Hilversum en reisde dagelijks met trein en fiets naar de Universiteit op de Uithof. Vanaf Utrecht Centraal fietste ik dan via het Vredenburg, Potterstraat, Nobelstraat, Nachtegaalstraat en Burgemeester Reigerstraat naar het Wilhelminapark. Hier had ik altijd een beetje het gevoel dat ik de stad verliet. Teleurgesteld fietste ik dan na een paar minuten op de Prins Hendriklaan weer tussen de bebouwing. Na de Jan van Scorelstraat gekruist te hebben, fietste ik vervolgens langs het net leegstaande Sint Antonius Ziekenhuis. Vlak voordat de straat via een laag viaduct onder de toenmalige ringweg doorging, lag aan de linkerkant een grijze kubusachtige woning.

Pas na een paar weken kwam ik erachter dat dit het Rietveld-Schröderhuis  was. Ontworpen door Gerrit Rietveld , bij mij toen alleen bekend vanwege zijn stoel, in samenspraak met de bewoonster van het huis, Truus Schröder. Toen ik dat eerste jaar van mijn studie daar twee keer per dag langsfietste was mevrouw Schröder dik in de 90 en dat was aan het onderhoud goed te zien. De witte pleister was grauwgrijs. De primaire kleuren die het gebouw nu zo typisch bij de Stijl doen horen, waren niet goed meer zichtbaar. Voor de ramen hingen rafelige donkerbeige vitrages. Een enkele keer zag ik de vitrage bewegen en in de loop van de tijd fietste ik altijd iets langzamer langs het huis, in de hoop een glimp op te vangen. Niet zozeer van de oude bewoonster als wel van het interieur. Ik had echter nooit de moed om af te stappen, laat staan aan te bellen.

Een klein jaar later was duidelijk dat mevrouw Schröder was overleden. De staat van het huis was nog net zo deplorabel, maar de vitrage bewoog niet meer. Toen die een paar maanden later dan ook verdween, was duidelijk dat de renovatie was begonnen. Ik woonde intussen in Utrecht en kwam niet meer dagelijks langs mijn favoriete gebouw. Want dat was het ondertussen wel geworden. Ik stelde mij voor hoe het er van binnen uit zou zien en hoe het eruitzag in perfecte staat. Na de renovatie bleek dat wat betreft de buitenkant mijn verbeelding goed klopte. Het stralend witte pleisterwerk en de lijnen in de primaire kleuren waren precies zoals ik het mij had gedacht. Het interieur overtrof al mijn verwachtingen. Eigenlijk is het een vrij klein gebouw. Dankzij allerlei schuivende panelen is er echter veel ruimte te creëren. Daardoor lijkt het huis van binnen veel groter dan het in werkelijkheid is. Het meest onder de indruk was ik nog van het venster op de hoek aan de voorkant. Hier wordt geen raam opengezet, maar een heel huis. De ruimte stroomt letterlijk van buiten naar binnen. Ik heb nog nooit een huis gezien waar vorm en functie zo perfect samenkomen.

Nou was het wel zo dat ik als bezoeker niet alles zag. Het verhaal gaat dat het dak vaak aan lekkage onderhevig was. Een probleem dat zich vaker bij huizen van Rietveld voordeed. Een ander nadeel van het huis is dat het in Utrecht staat. De stad waar ik woon. Het huis is nu ongeveer twintig jaar open voor het publiek en ik heb het pas twee keer bezocht. Had het in een grote stad ergens in Europa gestaan, dan was ik er vast vaker geweest. Ik fiets er wel vaak langs. De laatste jaren ook met mijn dochters. Enthousiast vertel ik dan hetzelfde als hierboven. De oudste heeft zelfs korte tijd de ambitie gehad architect te worden.

Het zou trouwens nog jaren duren voordat ik erachter kwam dat er in Utrecht nog veel meer gebouwen van Gerrit Rietveld staan. Een heel fraai rijtje notabene aan de andere kant van die ringweg.