Daar is Dat in Utrecht Dag 3 – Rietveld Schröderhuis

Uitgelicht

Instagram

Ik schaam me niet echt rot, maar als geboren Utrechtenaar doe ik de stad geen eer aan.
Dat ben ik nu een beetje aan het inhalen. Ik geloof dat ik 42 was toen ik voor het eerst de Dom beklom (en ook voor het laatst) en in het Rietveld Schröderhuis ben ik ook nog nooit geweest. Wel er voorbij gefietst, en vaak ook, maar nooit zoals afgelopen week bij stil gestaan, en zelfs door het hekje gegaan om foto’s van dat mooie boodschappenluikje en die bizarre spreekbuis te maken voor de Instawalk030. Die zet ik er zo ook nog even bij. Binnenkort toch eens doen, naar binnen?
Een rondleiding is mogelijk zie ik, via het Centraal Museum.

via AD Archdaily Niet voor niets staat het Rietveld Schröderhuis op de Werelderfgoedlijst van UNESCO, mét de Waddenzee en de Amsterdamse grachten. Het architectonische meesterwerk, geëent op de idealen van De Stijl, kent zowel binnen als buiten het oeuvre van de Utrechtse architect en vormgever Gerrit Rietveld (1888-1964) zijn gelijke niet.

via Centraal Museum Utrecht

Het Rietveld Schröderhuis is een door Gerrit Rietveld in 1923-1924 ontworpen woonhuis in de stad Utrecht. Het huis is volledig uitgevoerd volgens de ideeën van de kunstbeweging De Stijl.
Rietveld ontwierp het huis voor Truus Schröder-Schräder, die er van januari 1925 tot haar dood in 1985 in heeft gewoond. Het huis bevindt zich op het adres Prins Hendriklaan 50 in de buurt Wilhelminapark en is te bezichtigen via een rondleiding. Het staat sinds 2000 op deWerelderfgoedlijst van de UNESCO.
via Wikipedia

Daar is dat in Utrecht – Dag 1 – Wilhelminapark

Uitgelicht

Daar is dat in Utrecht Dag 1

© Carolien Geurtsen

Wilhelminapark – aanrijdend vanuit de Prins Hendriklaan

Toen ik er van de week heen fietste, ter voorbereiding op de Instawalk030 op 24 november, kwamen er ineens allemaal flarden van herinneringen terug. Ik ben nog aan het speuren en heb net mijn vader gebeld. Ik ging vaak met hem mee naar het voetballen, pré FC Utrecht, en dan gingen we daarna nog wat drinken.
Ik kreeg dan altijd een Milk Shake, en het zaakje zat volgens mij op die laatste 20 meter Prins Hendriklaan vóór dit bruggetje. Wie het weet mag het zeggen.

Mijn vader dacht eerst dat we dan mee naar DOS gingen, in Zeist bij de Krakeling, maar herinnert zich dat het Velox moet zijn geweest, en hij denkt dat het de snackbar van Jopie Luiten was, naar zijn zeggen degeen die mee het liedje Morgen ben ik de Bruid van Willeke Alberti geschreven heeft.

Met 5 minuten speurtocht op Google en Archief Utrecht ben ik nu zover:

Velox was een Nederlandse voetbalclub uit Utrecht, die van 1958 tot 1970 in het betaald voetbal speelde. Vervolgens fuseerde de betaaldvoetbalafdeling van de club met DOS en USV Elinkwijk, om samen verder te gaan als FC Utrecht.
Velox was de derde betaaldvoetbalclub van Utrecht, achter DOS en USV Elinkwijk. Naast het feit dat de club zelf hard moest werken om het hoofd boven water te houden was het ook nadelig voor het Utrechtse voetbal in het algemeen, aangezien de talenten over drie clubs werden verdeeld. Nadat in 1964 een poging om tot een fusie van de drie clubs te komen was mislukt[4], lukte het de Utrechtse gemeenteraad in 1970 toch om de drie profploegen te fuseren tot één club: FC Utrecht. Dit team ging verder in de eredivisie en nam daarmee de plaats van DOS in. Velox keerde terug naar het amateurvoetbal en begon in de derde klasse, en werd daar in 1982 kampioen.
Aldus Velox op Wiki

Willeke Alberti – inderdaad met Joop Luiten – Morgen ben ik de bruid

Joop Luiten Snackbar Utrecht  – bracht me niet veel verder
Joop Luiten Utrecht  – vooralsnog op een overlijdensbericht, dat laat ik evne voor wat het is.
Joop Luiten Morgen ben ik de bruid  – dan blijkt hij ook voor Silvia Millecam en zelfs Willy Alberti geschreven te hebben,

maar ik ben dus op zoek naar die snackbar – foto – naam van die zaak
Utrechts Archief dan nog één minuutje

Eerst kom ik inderdaad bij een kranten artikel uit 1961, ver voordat wij weer in utrecht woonden

dus tiep ik in: Joop Luiten en dat levert wel heel erg veel PDF’s op voor mijn trage computer

Nog één minuut dan:
Wel een artikel over DOS en Elinkwijk, maar niet met betrekking tot ‘mijn Jopie, of liever gezegd de vriend van mijn vader. Blijkbaar voetbalde hij, of een naamgenoot, zelf ook, net als mijn vader.
0 zoekresultaten bij beeldmateriaal. Ik laat het even rusten maar blijf wel nieuwsgierig.
Ik herinner me vooral de lekkere aarbeien milkshakes, kletsende mannen, en het zonnetje buiten, net als op deze foto. En een flipperkast.
Op de Adriaan van Ostadelaan zat ook een snackbar waar we vaker kwamen én in Lombok. Volgens mij van diezelfde Jopie.
Wie het weet mag het zeggen…

 Meer over de ins and outs van een Instawalk / fotowandeling

http://www.hetutrechtsarchief.nl/collectie/kranten/un/1961/0225

In the picture

UtrechtOpvallend hoe vaak Utrecht de laatste tijd in de schijnwerpers staat. Nu weer The Guardian die de Domstad aanprijst.
Na Kerst heb ik al de mededeling voorbij zien komen dat Utrecht de mooiste grachtenstad van Europa is. En ook daarvoor van verschillende kanten waaronder de Lonely Planet.
Wat mij betreft terecht, hoewel …
Dat hoewel heeft dan te maken met de timing. Het stationsgebied, toch het hart van de stad, ligt vreselijk overhoop. Het is een grote bouwput. Mede daardoor is er vaak voor het verkeer geen doorkomen aan. Dat doet allemaal niets af aan de schoonheid en historische waarde maar drukt wel een stempel op het toeristisch bezoek.

Overigens vraag ik me af waar die massale belangstelling ineens vandaan komt. Is er een begonnen en kakelen ze nu allemaal elkaar na? Of is het de promotiefilm die tijdens de presentatie van de Tour de France 2015 vertoond werd?
Maakt ook niet uit, Utrecht is altijd een bezoekje waard!

Daar is dat in Utrecht dag 2 – Sint Antonius Ziekenhuis

Instagram

antonius ziekenhuis gasthuis

Het St. Antonius Ziekenhuis bestaat inmiddels al meer dan 100 jaar. De geschiedenis begint in 1910. In dat jaar stichtte de toenmalige aartsbisschop van Utrecht het ‘St. Antonius Gasthuis’ aan de Jan van Scorelstraat (nu Antoniushof). Het Gasthuis telde 150 bedden en 46 medewerkers: 34 religieuzen, 6 leerling-verpleegsters en 6 dienstmeisjes. De directie werd gevormd door de internist Boekelman en de overste van de religieuzen. In 1926 werden twee nieuwe vleugels aangebouwd en elf jaar later werd het ‘Maria Paviljoen’ aangebouwd.
verpleegafdeling Antonius Gasthuis Utrecht

Direct na de WOII maakte het ziekenhuis kwalitatief en kwantitatief een snelle groei door, vooral op het gebied van long- en hartchirurgie. In 1959 werd voor de eerste keer een operatie verricht waarbij een hart-longmachine werd gebruikt. In 1980 werd de eerste dotterprocedure in Nederland in het St. Antonius Ziekenhuis uitgevoerd en in 1989 de eerste longtransplantatie.

St Antonius Ziekenhuis Utrecht

De afgelopen 100 jaar was het St. Antonius op vele momenten pionier het gebied van op hart-, vaat- en longziekten. Dit is vooral te danken aan de intensieve samenwerking tussen de verschillende specialismen. Ook nu nog vinden er baanbrekende innovaties plaats.

Door de snelle groei werd het ziekenhuis in Utrecht te klein. In 1967 ontstonden de eerste plannen voor de nieuwbouw van het ziekenhuis in Nieuwegein. In 1983 verhuisde het ziekenhuis daadwerkelijk naar deze locatie. Het St. Antonius Ziekenhuis Nieuwegein is nog steeds een algemeen ziekenhuis waar bijna alle specialismen aanwezig zijn. Bovendien is het St. Antonius het grootste niet-academische opleidingsziekenhuis van Nederland. Het ziekenhuis scoort jaarlijks zeer goed in landelijke onderzoeken naar de beste ziekenhuizen. Het ziekenhuis neemt de laatste jaren op diverse ranglijsten (Elsevier en Algemeen Dagblad) een topdriepositie in.

Oude Sint Antonius Utrecht Wiki  – website huidige St Antonius Nieuwegein

Instawalk030 2013 – op 24 november – fotowandeling

 

Instagram

Instawalk030_logo_600Waar wachten al niet goed voor is.
Die Sinterklaas van elders moest vanmiddag een ziekenhuisbezoekje afleggen. Ja, ook Sinterklazen zijn mensen.
Omdat wachtend wachten maar zenuwslopend wordt, is het het fijnste om iets om handen te hebben, dus het nieuwe logo is klaar.

24 november komt ras naderbij, de mensen die er vorig jaar bijwaren zijn al geïnformeerd en de roep naar andere deelnemers begint luider te klinken.

De organisatoren gaan er morgen alweer op uit om een route uit te stippelen langs zoveel mogelijk Amsterdamse School in Utrecht.

Want dat is het thema.

Die specifieke bouwstijl waarvan ik zelf vroeger dacht dat ik hem lelijk vond.
Nee, ik vond hem ronduit lelijk.
Maar ik zou ze nu niet meer willen missen, het Louis HartLooper Complex op het Ledig Erf en het Oude Postkantoor op het Neude.
En zo zijn er vele meer oude bedrijfspanden, maar ook woonhuizen in die stijl gebouwd.
Misschien heb je niks met de bouwstijl, en wat niet is kan nog komen natuurlijk, want Lukas Bezembinder kan er gloedvol bij vertellen, en je gaat toch met andere ogen kijken als je niets anders te doen hebt, wat zeg ik daar speciaal voro op pad bent.
Maar je kunt ook gewoon onderweg allerlei andere dingen fotograferen die los en vast zitten. Ons bijvoorbeeld.
En zelfs dat hoeft niet. Vorig jaar was er ook iemand in ons vrolijk gezelschap zonder enig andere lens dan die van zijn bril.

Het tham was Een rondje om de Dom en het was erg gezellig in de Utrechtse binnenstad. We gaan daar nu wel beginnen, op het Neude, zo rondom 11 uur beginnen we met een kopje koffie of thee, maar trekken dan wat verder, richting Wilhelminapark.
Een impressie van vorig jaar vind je op de kakelvers aangemaakte pagina, op Instagram, Instagramers Utrecht geheten, ook wel #igersutrecht genaamd. Op die hashtag – dat # teken, kun je de foto’s dan uploaden en zodoende kan iedereen ze dan ook later terugvinden.
Op Facebook is er ook een Instawalk030 pagina – voor wie wil.
Daar kun je je eventueel ook zeer officieel opgeven. Hoeft niet, kan wel.
Hét kenmerk van #instawalks in het algemeen is de ongedwongenheid.

Wij hebben er zin in, en zullen ongetwijfelt weer vanaf morgen wat raadseltjes te voorschijn gaan toveren. De Waar is dit in Utrecht plaatjes.

Carolien Geurtsen
mede namens
Lucas Bezembinder

Toen daklozen Sinterklaas te hulp schoten – De jaren tachtig – Hoog Catharijne

IMG_20121111_152552 - kopie_klHoog Catharijne in de 80 jaren
Als groepsleider van de Tekakwita Scoutinggroep, scouting speciaal voor waterpadvinderij,  zochten wij naar manierne om de groepskas te spekken voor alle groepsactiviteiten en zo  hadden we jaarlijks een aantal Sinterklazen op de weg.
In begin 80jaren hadden wij er op een gegeven moment 5 nodig en zo’n 20 Pieten, de groepsleiding en leden deden allemaal mee. We verzamelden dan weken van te voren de adressen in waar we langs moesten.

We hadden inmiddels kleding aangeschaft en deels gemaakt, en zo kwam ik, Sinterklaas,  in contact met Hoog Catharijne die zeer geïnteresseerd waren.

We werden gevraagd voor een bespreking.
De eerste keer vroeg de bedrijfsleiding ons om de winkels te bezoeken en door HC te lopen en dat is ons heel slecht bevallen.
Wij hadden te weinig potige Zwarte Pieten bij ons en door de jeugd die daar liep maar ook de daklozen was het praktisch onmogelijk om je baard en mijter op te houden.
Dat doen we niet meer, zei ik, dat gaan we anders doen.

Omdat ze wel tevreden met ons waren en wij zodoende het jaar daarop weer gevraagd werden, stelde ik de directie het volgende voor: Er is een hele grote hal (bij de huidige uitgang naar het Vreeburg) waar kopers en klanten onderaan twee roltrappen samenkomen. Ik zei, ik wil aan het eind van die gallerij op een soort verhoging zitten, op een vaste plaats, zodat de ouders en kinderen mij kunnen benaderen.
Dat bleek een hele succesvolle goede formule want al gauw zaten zo’n 30 tot 40 ouders met kinderen zo’n meter of 8 van mij af zitten en staan en een voor een kwamen de kinderen naar voren.

Er was een kleine pauze en toen kreeg ik in de gaten dat er wat argwaan was naar de daklozen die dichtbij zaten.
Vaders en moeders liepen er met grote boog omheen. Ik heb toen in de groep daklozen een soort chef/aanvoerder gezocht en die apart genomen, en ik zei: de kinderen zijn een beetje bang voor jullie, ze weten niet wie jullie zijn, gaan jullie svp een eindje verderop zitten met je mannen dan vraag ik een van de Pieten om jullie een van de groter zakken lekkere snoep te geven, met spekkies en pepernoten erin, en dat deden ze.
Even later stak hij [die aanvoerder] zijn hand omhoog dat het in orde was.

Kinderen kwamen naar voren en verlanglijstjes werden besproken, en praatjes over hoe het thuis ging en op school, het bekende verhaal.
Maar op een gegeven moment had ik een jongetje op schoot die vroeg of hij mij wat mocht vragen. Natuurlijk, zei Sinterklaas.
Ik had een microfoon bij me en hield oogcontact met waar de ouders zaten. “Ik heb op mijn verlanglijstje wat dingen gezet”, zei hij, “maar ik wil zo graag een van die nieuwe machines hebben waar je mee kunt rekenen, maar mijn vader zegt dat het waarschijnlijk te duur is voor SInterklaas en dat hij dit niet zal hebben bij zijn cadeaus”. 

Ik zocht oogcontact met de vader en die schudde al zo’n beetje met zijn hoofd. Dus ik hield een beetje de boot af en zei: ik zal aan de Cadeau-Piet vragen of hij je verlanglijstje kan vinden om het te veranderen, maar ik weet het niet want ze zijn inderdaad nogal duur, en ik nam afscheid van dat jongetje om verder te gaan met het volgende kind.

Toen kwam er na een tijdje een dakloze naar me toe die wat wilde zeggen.
Ik draaide gelukkig de microfoon een beetje weg en toen zei hij: ik vond het zo zielig voor dat kind en ik heb er zo eentje voor je uit een winkel geschoept, je geeft al zoveel geld uit.
Ik zei toen: breng alsjeblieft onmiddellijk terug. Nee, nee, zei hij, dat kan niet, want als ik dan gepakt wordt…, en hij liep weer weg.

‘s avonds rekende ik af met de bedrijfsleider, leverde het rekenmachientje in en vertelde wat er gebeurt was. Hij zei, ja we hebben de ervaring dat er zo doorgaans nogal wat gestolen wordt.
Het grappige van het verhaal vond ik dus dat de daklozengroep aandachtig bleek mee te luisteren en zagen dat Sinterklaas in de problemen was en dachten, we zullen Sinterklaas eens even meehelpen.

Was getekend
Sinterklaas

Baliekluivers

Het is als bijna iedere dag, drie heren op leeftijd nemen het nieuws van de dag door. De oudedagsvoorziening is te beperkt om een terras te zoeken. De jenever te duur om ‘s middags al aan te beginnen. De brugleuning dient hen tot steun. Dat nieuws van de dag is nogal beperkt, interesse in de landelijke politiek hebben ze niet. Of je nu door de hond of door de kat gebeten wordt! Wereldnieuws ook niet, hooguit iets over een grote ramp die gisteravond op de tv te zien was.  Wat er in hun eigen stad gebeurt is veel belangrijker. De prestaties van de plaatselijke FC, dat soort zaken. Het overlijden van een markante wijkbewoner en dan vooral de doodsoorzaak, ongetwijfeld gelegen in de vermeende bourgondische levensstijl. Of het ongeluk dat de groenteman trof toen een bromfietser onderuit gleed en de voor zijn winkel gestalde fruitvoorraad over de straat rolde. Ze maken er grappen over of zijn diep onder de indruk. Roddel en achterklap is hen niet vreemd.
Ze vertegenwoordigen een traditie, zo lang de stad haar grachtenbruggen heeft, zolang kent ze al dit soort mannen. Ze wisselen individueel van naam, hun aantal is flexibel. Hun vak is baliekluiver.